31خرداد 1369 - زلزله ای سهمگين شهرستان رودبار گیلان را لرزاند . آن زلزله و عواقب دردناکش اولين نبود . آخرين هم نبود . هنوزهم زمين سرزمينمان می لرزد و مردم نه از زلزله که از آوار ساختمانها آواره و يا روانه گور می شوند .

-------------

سلام

مرا يادت می آيد؟ کمی فکر کن ! من سميرا هستم . همکلاس چهارم ابتدايی تو...

کاش يادت نيايد . کاش مرا از ياد برده باشی... من اما تو را خوب يادم هست ؛ کنار در روی ميز دوم می نشستی .

وسط سال آمده بودی به کلاسمان. بچه ها می گفتند پدر و مادرت از هم جدا شده اند و تو و خواهرت سرگردان  خانه پدر بزرگ ها شده ايد.

يادت هست آن روز - زنگ ورزش ؟ وسطی بازی می کرديم ... تو يار من بودی. و از بس گيج بودی مرتب توپ به تومی خورد و می رفتی بيرون. يادم هست تا بچه ها بُل می گرفتند و تو را وسط می آورديم؛ زود تر از بارپيش می باختی !

بار آخری که توپ به تو خورد عصبانی شدم (چرا؟!) و گفتم نمی گذارم دوباره بازی کنی ... يادم هست می گفتی تو را به  خدا بگذار بازی کنم !ين بار حواسم را جمع می کنم .... تو را به خدا !

بعدش را يادم نمی آيد . به بازی راهت دادم ؟خواهش می کنم به من بگو ...هنوز چشمانت را يادم هست که به من التماس می کردند .به بازی راهت دادم - نه؟

يادت هست چه رياستی می کردم؟ يادت هست اصلا سياست نداشتم و می خواستم هميشه حرف- حرف من باشد ؟!

يادت هست آنروز که به خاطر نمره های بيستم به من جايزه دادند- ناگهان گريه کردی و به همه گفتی دلت درد می کند... چرا نفهميدم تو هم جايزه می خواهی. لعنت به درس و مدرسه ...

مادربزرگم همیشه می گفت زمین روی شاخ گاوی است. وقتی گاو می خواهد زمین را از شاخی به شاخ دیگر پرتاب کند زمین می لرزد . و زمین لرزید و شهر و زندگیمان زیر و رو شد. ما از شهر رفتيم و ديگر برنگشتيم.

تنها باری که خانم معلم را ديدم پرسيدم از او- از بچه ها کدام ...؟ خانم معلم نگاهش را از من دزديد.

آن روزها اولين بار نبود که چشمانی نگاهت نمی کردند و خبر بدی  آهسته و بريده و بريده به تو گفته می شد.

گفت تو ديگر نيستی.خيلی درد کشيدي؟ خانم معلم گفت اگر اندکی زودتر کمک می رسيد تو را  از زير آوار زنده بیرون  می کشيدند . گفت معصومه هم ...

آن شب چشمانم را بر هم نگذاشتم . هنوزهم اگر يادم آيد نمی توانم چشم بر چشم بگذارم که به خوابم می آیی و ...

می خواهم بدانی همه آرزويم اينکه برگردم به آن زنگ ورزش ... ببوسمت و به تو بگويم هميشه يار من باش . هر چند بار هم که ببازی – می گذارم بازی کنی .

می خواهم بدانی همه آرزويم اينکه برگردم به آن روز که جايزه می دادند. و جايزه ام را به تو بدهم تا ديگر دل درد نگيری .

معذرت مي خواهم ...

ديگر سميرای آن زمانها نيستم . ديگر نمر ه هام بيست نيست . ديگر رياست نمی کنم . سياست هم که هيچگاه نداشتم.

يادت آمد ؟ کاش مرا و آن روزها را از یاد برده باشی - آن روزهای سیاه با لباسهای سیاه تر و  معلم های همیشه عصبانی . من هم می خواهم فراموششان کنم . نمی شود اما ...

معذرت می خواهم ...

کاش کودکی من- کودکی ما ديگر تجربه نشود؛ هيچگاه و هيچ جا . کاش همه از ياد ببريم ...

سميرا بزرگی

Samira.Bozorgi@gmail.com