سال هشتاد و شش سال سمینار ها و کنفرانس های مرتبط با حوادث بود . سالی که حوادث غیر مترقبه بر روی کاغذ ها و در آمارهای ارائه شده مهار و آموزش های لازم به تمامی مخاطبان داده شد . سالی که مدیران بحران در طی حادثه ها کم پیدا و در برابر دوربین ها بسیار چشمگیر بودند و آمارهای چند ماه بعد به ما یاد آوری می کرد که آنچه به چشم دیده ایم همچون طوفان گنو ، توهمی بیش نبوده است.

سال هشتاد وشش به ما نشان داد متاسفانه آنچه می تواند این آمارها را به نقد بکشد تنها یک حادثه واقعی است تا در طی آن مردم روستاهای دور افتاده استان هرمزگان در طوفان گنو چند روزی را بالای درختان چشم به آسمان بدوزند و از دانه های گیاهان وحشی ارتزاق کنند وخبرگزاری های دولتی مصاحبه هایی را مخابره کنند که موجب شرمندگی باشد

اکنون که سال هشتاد و هفت در پیش روی ماست آنچه ذهن ما متخصصین را مشغول خود میکند پاسخ این سئوال است که آمار هایی که اکنون در اختیار مدیران ارشد قرار دارد آیا می تواند در یافتن پاسخ این سئوال که ما برای روبرو شدن با زلزله هایی همچون زلزله بم چقدر آماده ایم با ارزش باشد ؟

ما زمان محدودی برای رسیدن به توانمندی مورد نیاز خود در زمینه مقابله با زلزله داریم و قطعا آنچه آفت رسیدن به اهداف تعیین شده و مورد نظر مدیران است، بزرگ نمایی ها و آمار هایی نادرستی است که قادر هستند جهت گیری های کلان مملکت را به بیراهه بکشاند .

در آغاز سال هشتاد و هفت از مدیران ارشد کشور انتظار داریم که برای شناسایی توانمندی های واقعی موجود کشور طرحی ضربتی را با استفاده ازمدیرانی بی طرف ، صادق و متخصص برنامه ریزی نمایند که آمارهای کنونی را بازبینی و حقیقت را بدون پرده پوشی و اغماض در اختیارشان قرار دهند تا خدای ناکرده عده ای خواسته و ناخواسته با آمارها و گزارشات غیر واقعی کشور عزیزمان را در برابر حوادث در پیش رو ناتوان و ضعیف ننمایند .

مهندس علیرضا سعیدی / دبیر جمعیت کاهش خطرات زلزله ایران

برای دیدن مستندات این پست در خصوص وقایع روی داده در توفان گنو به این لینک مراجعه فرمایید